A ile başlamıştık aşığım diye, a ile bitti ayrılalım diye... Biten bir ömür müydü bir aşk mı anlayamıyorum bile. Zaman su gibi akıp geçti oysaki senle olan zamanlarımızda, tıpkı karanlıklarda güzelliğini izlediğimiz bir mum gibi eriyip geçerken zaman ne hayallerim vardı... İçimden bir ses diyordu bana hazırlan, azrail korkunçluğuyla geliyor ayrılık, ve geldi ayrılık. Oysa hiç sevmezdim ayrılıkları yeniden kavuşabilmek ve yeniden daha çok sevebilmek için olmasa. Her ayrılık yeni bir başlangıç olmuştu, hiçbir zaman ise nefretim olamadın, Şimdi gidişini göre göre dur demiyorum yine sana, sendeki heves değildi ama aşk da olamazdı. Bir teselli miydi onu da bilemiyorum. Ama ben çok sevdim, sevdiğim kadar sevilseydim keşke... Unutursun inşallah diyorsun bana, unutur muyum? İnşallah, ama unutamam ki. <s>Yine de unutmak için birbaşkasını seveceğim, onun mutluluğu için çalışacağım, belki de birgün yerini alabilir, o kahverengi gözlerinin yerini, o deniz dalgası gibi dalgalı saçlarını, zamanla kapatabilir, yine de unutulmayacaksın.</s>(Asla) Ama ben yine de Sadece 1(yapayalnız) kalacağım, birbaşkasıyla yaşasamda. Onun adını senin adına, gözlerini gözlerine , saçlarını saçlarına değişemesemde, onu yaşayacağım senin yerine.. Ama sen olmayacaksın ya, yine de birbaşkası o, çok sevsemde yerine, beni çok sevsede, sen beni sevmiyorsun ki. İşte bu yüzden ölümün diğer adıdır ayrılık. Ayrılık bir ömrün gerçek bitişidir, bir soluğun duruşudur ayrılık....
